schrijven lucht een beetje op

Ik ben beginnen schrijven vandaag. Ik heb wat was gedaan, maar daarnaast had ik gewoon weer een luie dag. Ik zit nu in bed, ik was net nog op mijn gsm aan het scrollen, ik kan er zo in verdrinken deze dagen. Maar ik wil nu iets anders doen, ik zie de tijd voorbij gaan en het voelt zo eng, ik moet precies iets kwijt.

Ik heb het de laatste paar weken moeilijker, ik weet niet goed waarom. De eerste paar dagen en weken na oma's overlijden was ik echt gevoelloos. Ik kwam amper uit bed, ik had nooit echt zin om te eten, maar ik huilde ook amper en daar voelde ik me echt schuldig over. Een maand later had ik brainspotting sessies bij mijn psycholoog, die had echt veel los gemaakt want een paar dagen later kwam het er eindelijk allemaal uit. Ik moest toen een tijdlang veel wenen. Maar toen ging het weer terug naar gevoelloos.

Toen waren de feestdagen er. Nieuwjaar was een erge shock voor mij, ik wou je niet moeten achterlaten in 2025, nu nog niet, ik had meer tijd nodig. Het is het eerste jaar zonder jou, de eerste keer dat ik mijn verjaardag zal vieren zonder jou en we een maand later niet precies 50 jaar meer van elkaar verschillen. De eerste examenperiode zonder jou berichtjes en kaartjes. Zoveel eerste keren zonder jou, dat wil ik helemaal niet.

Ik voel me nu zo verloren. Ik werk, ik eet, ik studeer, maar ik doe de meeste dingen vanuit bed. Ik wil daarnaast niet echt iets doen, als mijn week volstaat met afspraken, voel ik me overweldigd. Ik slaap ook niet goed, ook al zegt mijn Apple Watch van wel, ik voel me namelijk moe als ik wakker wordt, heel de dag door en ook als ik weer ga slapen. Maar dan in de nacht, kan ik niet goed slapen omdat ik denk aan haar. Ik denk aan de misselijkmakende onomkeerbaarheid van de dood. Ik denk aan alle slaappartijtjes die we niet meer zullen hebben. Ik denk aan jou stem en hoe ik hem al begin te vergeten. Ik denk aan je kleine maniertjes die ik me misschien niet voor altijd zal herinneren. En ik haat het allemaal zo, ik ben zo boos, ik heb geen toestemming gegeven dat je van ons af zou worden genomen. Ik wil zo graag protesteren, ik wil vechten, maar tegen wie en met wie?

Mijn psycholoog vertelde me wel dat mijn lichaam tijdens die laatste weken en maanden in een overlevingsmodus is gegaan. Ik herinner me nog hoe moe ik was, ik ging bijna elke dag naar mijn oma, ik sliep af en toe bij haar, we verzorgden haar. Maar alles daarnaast voelde als teveel. Ik kon me niet focussen op mijn studies of werk en vanaf dat ik thuis was, wou ik alleen maar rusten en slapen. Nu, een paar maanden later, moet mijn lichaam herstellen van die overlevingsmodus, het heeft zoveel energie gevraagd die ik amper had, dat hij nu nog moet recoveren. Schrijven voelt nu wel fijn, het is eens van mijn hart, al die woede.